Tagarchief: social media

Interpersonal communication

Wat is nu eigenlijk interpersonal communication? “Although interpersonal communication encompasses all forms of communicating, oral, written, and nonverbal, the term is usually applied to spoken communication that takes place between two or more individuals on a personal, face-to-face level.”
Ofwel: Interpersonal communication is mondelinge, geschreven en non verbale communicatie. Maar de term word voornamelijk gebruikt om gesproken communicatie tussen twee of meer personen aan te duiden, waarbij de personen elkaar kunnen zien.

Interpersoonlijke communicatie bestaat al jaren. Zelf ben ik opgegroeid met MSN messenger . Via deze tool kan je videogesprekken houden waarbij je dus zowel de ander kunt zien als horen. Daarnaast zijn er ook de bekende Skype en Facetime (voor de mac gebruikers) waarmee je familie en vrienden kan zien en horen. Daarnaast zijn er ook nog wat minder bekende tools als: Google Talk , ICQ , Pidgin , IMO en Etisalat .

Persoonlijk ben ik heel erg blij met het bestaan van deze tools. Mijn vader heeft een baan waarbij hij soms een paar maanden van huis is en op deze manier kunnen we hem toch gewoon zien. Want dat zien van mensen als je met ze praat is toch wel heel erg belangrijk. 90% van de communicaties is namelijk non verbaal. De overige 10% zijn de woorden die ook daadwerkelijk uitgesproken worden.
Daarnaast kunnen deze tools ook heel gemakkelijk in het bedrijfsleven toegepast worden. Directie overleggen, formele projectdiscussies, beoordelingen van medewerkers/prestaties en informele gesprekken zijn hier voorbeelden van. Maar wat nu als je opdrachtgever in het buitenland zit? Of als jij als werknemer iemand aan moet nemen voor een hele andere provincie? Is het dan niet veel makkelijker als je Skype kunt opstarten en een gesprek met de ander kunt voeren zonder dat je uren moet reizen of moet wachten tot de ander weer terug in Nederland is?

En laatst, tijdens het koffiepraatje met Chris Aalberts, was een goede vriend van mij ziek terwijl ik wist dat hij super graag bij het gesprek aanwezig had willen zijn. Het resultaat: Facetime opgestart in de les en hij kon er indirect toch bij zijn. Het koste wat moeite voor hem om binnen de groep toch ook af en toe zijn zegje te doen aangezien hij niet fysiek aanwezig was en het voor hem dus moeilijker was zichzelf te laten horen. Maar desalniettemin vonden wij het een geslaagde actie.

Zelf ben ik dus erg te spreken over interpersoonlijke communicatie. Ik denk dat het een heleboel kleine problemen op zou kunnen lossen. Zowel voor persoonlijk gebruik als gebruik in het zakenleven zie ik voordelen. Wel moeten bedrijven oppassen dat ze niet doorslaan in het gebruik van deze tools. Vooral voor informele gesprekken kan het erg handig zijn, maar wel denk ik dat het beter is als formele gesprekken plaats vinden wanneer je de ander ook de hand kan schudden. Interpersoonlijke communicatie heeft een hele stap voor op chat en email, maar niks kan een face-to-face gesprek evenaren.

Advertenties

Hippe gezondheidszorg?

In de gezondheidszorg wordt op dit moment nog weinig aan social media gedaan. Dit komt voornamelijk doordat het een redelijk conservatieve branche is. Dit komt voornamelijk door de sterke hiërarchische cultuur en de relatie tussen patiënt en dokter die niet optimaal is. Maar zou social media hier de uitkomst kunnen bieden?

Mijn antwoord op deze vraag zal ik geven aan de hand van mijn eigen mening. Niks geen grondig onderzoek, maar gewoon even hardop denken. Zou social media ingezet kunnen worden voor het verbeteren van de relatie tussen patiënt en dokter? Kan social media gebruikt worden om de hiërarchie in de gezondheidszorg minder zwaar te laten wegen? Ofwel: Kan social media er aan toe bijdragen dat de gezondheidszorg minder conservatief is?

Veranderbaar?
Wat ik me dan als eerste af vraag, is of de gezondheidszorg eigenlijk wel moet veranderen? Op sommige punten vind ik van wel, maar aan de andere kant ben ik daardoor wel bang dat dit ten koste gaat van de zorg die geleverd wordt. Maar als ik dan kijk hoeveel mensen voor ieder wissewasje naar de huisarts gaan… Dan vind ik het eigenlijk wel handig als social media gebruikt gaat worden. Ik denk dat dit juist een enorm voordeel kan zijn voor zowel patiënt als dokter. Als patiënten namelijk via Facebook hun klachten kunnen omschrijven en artsen aan de hand daarvan mensen op controle kunnen laten komen, dan zullen een heleboel mensen met dat verkoudheidje of met een beetje koorts niet zomaar naar de huisarts gaan.

Mezelf als voorbeeld
Ik zal mezelf even als voorbeeld nemen. Ik heb een aantal wat grotere moedervlekken. 1 op mijn bovenarm, 1 in mijn nek en 1 in mijn wenkbrauw. Deze vlekjes hou ik al jaren in de gaten in de angst dat ze misschien toch groeien. Die in mijn wenkbrauw is heel snel op komen zetten waardoor ik me niet prettig voelde. Daarnaast viel deze moedervlek voor mijn gevoel erg op. Voor de zekerheid ben ik toch even langs de huisarts gegaan om ze te laten controleren. Binnen een paar seconden kreeg ik al te horen dat ik me geen zorgen moest maken, ze gewoon in de gaten moest blijven houden en dat als ze zwart werden ik wel even terug moest komen. Dit zei de huisarts allemaal zonder mij ook maar een vinger aangeraakt te hebben. Wat nu als ik gewoon even een foto op een Facebook pagina had kunnen plaatsen met de vraag of het verstandig is om even langs te komen om het te controleren. Dit had mij tijd gescheeld als wel dat in die tijd misschien iemand met ernstigere klachten geholpen had kunnen worden.

Kosten
Nu hoor ik al iemand zeggen: Ja, maar als minder mensen op gesprek komen bij de huisarts, dan verdienen de huisartsen ook minder geld. Dat klopt natuurlijk als een bus! Huisartsen vragen nu ook al geld voor een telefonisch consult, dus waarschijnlijk zullen zij niet staan te springen om social media te gaan gebruiken om de patiënt tegemoet te komen.

Heeft het naar mijn mening dus zin om social media te gaan implementeren in de gezondheidszorg? Nee, ik denk persoonlijk dat het maar heel weinig gebruikt gaat worden.

Maar wat nou als???
Wat nou als artsen op die manier contact op kunnen zoeken met patiënten die zij behandeld hebben? Controleren hoe de patiënt zich voelt, vragen hoe zij de operatie hebben doorstaan en misschien een manier om mensen met elkaar in contact te brengen die hetzelfde hebben doorgemaakt of door gaan maken. Op die manier kunnen patiënten elkaar misschien meer steunen en voorzien van tips. Op dit moment worden dit soort platforms vooral opgericht door patiënten zelf, maar ik denk dat ziekenhuizen en andere takken van de gezondheidszorg dit ook heel erg goed kunnen faciliteren. Dit zal in ieder geval de band tussen de doctoren en patiënten kunnen verbeteren. Vooral als de doctoren ook nog wat doen met de input die via deze platformen binnen komen. Door zichzelf ook in een discussie te mengen of tips aan te reiken kan je al een heleboel doen voor de patiënten.
Dus misschien is het gebruiken van social media toch een poging waard?

Online leren

Tegenwoordig wordt er steeds meer gebruik gemaakt van social media. Ook in het onderwijs wordt het steeds populairder. Leerlingen (lees ook: studenten) zijn steeds vaker actief op social media en scholen willen op dat punt niet achterblijven. Steeds meer docenten zijn ook te vinden op social media. Maar is dit nu eigenlijk wel zo verstandig?

Richtlijnen
Als je op internet gaat zoeken vind je steeds meer scholen die richtlijnen opstellen voor de docenten. In deze richtlijnen staat bijvoorbeeld dat docenten geen vertrouwelijke informatie mogen delen, dat ze duidelijk aan moeten geven of ze namens zichzelf of de school praten en dat ze niet via social media met leerlingen in discussie moeten gaan. Eigenlijk zijn dit hele logische richtlijnen, maar toch worden ze overal opgeschreven.

Voordelen
In eerste instantie lijkt het gebruik van social media door docenten niet heel erg fout te kunnen gaan. Gewoon het huiswerk delen in verschillende groepen, studenten die online vragen kunnen stellen als ze met hun huiswerk bezig zijn net zoals een Dit vind ik eigenlijk alleen maar goede ontwikkelingen.

Nadelen
Toch kleven er ook een paar nadelen aan het social media gebruik van docenten. Er zijn namelijk docenten die geen eigen “Privé” account hebben en hun privé zaken via dezelfde social media verspreiden als ze gebruiken voor het onderwijs. Hierdoor kan het gebeuren dat leerlingen anders tegen de docent aan gaan kijken. Van de verantwoordelijke docent die voor de klas staat, hebben de leerlingen ineens het gevoel dat de docent toch niet zo verantwoordelijk is als hij lijkt.
Ook bestaat het gevaar dat docenten door social media beschuldigd worden van (seksuele) intimidatie. Dit slaat doorgaans niet alleen op docenten, maar ook op andere leerlingen.

En toch…
Toch denk ik dat het gebruik van sociale media op scholen goed is. Ik merk zelf ook dat docenten die op social media te vinden zijn, vaak ook met de groepen meelezen en weten wat er speelt. Daarnaast is het handig als je als student zijnde je docent via social media kan benaderen als je vragen hebt. Op die manier kunnen andere klasgenootjes ook de uitleg van de docent lezen en hebben zij ook wat extra informatie waar ze hun opdrachten mee kunnen maken. Ik heb er verder nog niet echt de nadelen van ondervonden of van gezien. Dus Social media in het onderwijs? Yes, We Can Use That!

Interpersonal

En toen was het eindelijk zo ver… Na een week druk onderzoek doen naar Interpersonal Communication er een presentatie over moeten houden. Om eerlijk te zijn wist ik tijdens de presentatie zelf nog niet eens zo goed wat de definitie van ‘Interpersonal communication’was. Naar mijn mening was dat het gebruik van sociale media waarbij je, terwijl je elkaar ziet, een interactie hebt.

Wat is interpersonal

Wikipedia (in het engels) geeft een redelijk beeld van de definitie van Interpersonal communication. Zoals ik al vermoedde, gaat interpersoonlijk communicatie alleen als je elkaars lichamelijke communicatie er bij kan zien.
Om je een beeld te geven: Skype, MSN en Facetime zijn tools die voor interpersoonlijke communicatie gebruikt kunnen worden. Om toch even duidelijkheid te hebben: Livecasting valt niet onder interpersoonlijke communicatie. Het is hierbij namelijk niet mogelijk om jou reactie aan de Livecaster te laten zien in beeld, maar alleen in woorden.

Waarvoor zal ik het gebruiken

Interpersoonlijke communicatie is iets waar ik al sinds het ontstaan aan gewend ben geraakt. Mijn vader spendeert vanwege zijn werk soms de nodige maanden in het buitenland en dan is het erg fijn om elkaar toch even te kunnen zien en te kunnen spreken. We begonnen met MSN, maar tegenwoordig is Skypen op de Ipad toch wel net zo makkelijk. Je kan de persoon aan de andere kant eigenlijk overal mee heen nemen in plaat van alleen achter je bureau te zitten… Echt een uitkomst.

Interpersoonlijke communicatie in bedrijven

Tegenwoordig bieden interpersoonlijke communicatie tools ook vele mogelijkheden voor bedrijven. Bedenk eens een dat je een presentatie zou kunnen geven via Skype, dat je een sollicitatiegesprek kan doen met iemand die eigenlijk altijd onderweg is. Of ga in gesprek met een opdrachtgever/werknemer zonder dat er iemand moet gaan reizen om te zorgen dat je elkaar kunt zien. De oplossing voor fileproblemen toch??….

Nadelen interpersoonlijke communicatie

Communiceren is sowieso een vak appart. Zowel mondeling als lichamelijk is goed communiceren erg lastig. Iedereen kent wel een geval waarin je lichaam iets anders zei dan je mond of visa versa. Dit zelfde probleem komt dus ook voor bij Interpersoonlijke communicatie. Het gebeurt zonder dat je er echt bewust van bent, maar voor je het weet heeft iemand je niet helemaal begrepen en is er onenigheid of verwarring. Het is dus goed om in de gaten te houden dat dit kan gebeuren. Maar interpersoonlijke communicatie is wat mij betreft nog steeds beter dan het gebruik van email. Emails leveren in mijn ogen juist nog meer verwarring en is er na vaak heen en weer mailen eindelijk een beetje duidelijkheid. Met interpersoonlijke communicatie via bijvoorbeeld Skype kan je veel sneller en gemakkelijker uitleggen wat je wil en hoe je datgene wil hebben. In plaats van 5 mails tikken en doorlezen, ben je (misschien wel) in 5 minuten klaar. Betere kwaliteit in kortere tijd?

LinkedIn genoeg gelinkt?

Vandaag heb ik een test gedaan die controleerde of ik mijn LinkedIn ver genoeg heb aangevuld. Van de 100 te behalen punten heb ik er 62 behaald. (Dit terwijl LinkedIn zelf aangeeft dat ik mijn pagina voor 90% ingevuld heb. Okey, maar ik weet dus wel wat ik verkeerd gedaan heb en nu dus ook hoe ik het beter kan doen.

Maar waarom heb ik eigenlijk een LinkedIn pagina? Eigenlijk heb ik mijn LinkedIn pagina voornamelijk uit nieuwsgierigheid gemaakt. Wat bied LinkedIn mij en hoe kan ik het goed toepassen in mijn leven? Ik heb al mijn baantjes toegevoegd samen met de werkzaamheden. Daarnaast heb ik een kleine omschrijving van mijzelf gegeven. Maar wat doe ik verder met LinkedIn? Eigenlijk helemaal niks. Ik vind namelijk dat LinkedIn vooral te zakelijk is voor mij. Op dit moment heb ik een baan en ben ik druk bezig met mijn studie, dus heel erg veel profijt heb ik er nog niet van. Wel vind ik LinkedIn een goed medium om contacten te leggen met anderen. Ik zou ook zeker mensen aanraden om voor zakelijke doeleinden een LinkedIn account aan te maken. Je kan heel makkelijk contacten leggen en het profiel van andere mensen bekijken. Op die manier kan je bijvoorbeeld ook mensen die je aanspreken uitnodigen om een kijkje te nemen bij jou bedrijf, of zelfs nieuwe werknemers werven. Dit alles vind ik heel erg handig en erg praktisch. Natuurlijk zit er wel een klein addertje onder het gras: Het is namelijk zo dat mensen zich op sociale media anders voor kunnen doen dan dat ze daadwerkelijk zijn. Hier moet je als werknemer wel rekening mee houden als je besluit iemand aan te nemen via sociale media.

Voor mij is LinkedIn wel een uitkomst. Ik zocht altijd overal naar mijn CV en als ik het bestand dan niet weer kon vinden moest ik het weer helemaal opnieuw beginnen. LinkedIn heeft er voor gezorgd dat ik heel gemakkelijk mijn CV kon uploaden waardoor ik deze eigenlijk altijd en overal bij de hand heb. Erg handig!

Just post it!

In deze blogpost wil ik het eigenlijk eens hebben over het bloggen zelf. Het bloggen zoals je dat nu kent, is begonnen nadat in 1994 het HTTP-protocol uitgevonden werd. Op dat moment was het voornamelijk zo dat mensen een soort van online dagboek bij gingen houden. Tegenwoordig gebruiken mensen het bloggen nog steeds voor deze doeleinden, maar ook om kennis te delen met andere mensen. Het woord Bloggen is afgeleid uit de woorden ‘Web blog’. Op dit moment hanteren we een onderscheid in de verschillende soorten blogs. Zo noemen we een videoblog ook wel een vlog en een audioblog een podcast. De manier waarop je blogt is helemaal aan jezelf. Zorg dat je een onderwerp hebt waar veel mensen intresse in hebben of eentje die hun aandacht trekt.

Mogelijk is het zo dat jij op dit moment wel mijn blog leest, maar zelf geen blog hebt. Toch is het mogelijk dat je onbewust een Blogger bent. Even een vraagje: Gebruik jij Twitter? Zo ja, dan ben je eigenlijk wel een blogger. Twitter is dan misschien geen site waarop je dagelijks of wekelijks een berichtje post, maar een platform waarop je frequent een bericht plaatst. Deze manier van bloggen wordt ook wel microbloggen genoemd. In een volgende blogpost zal ik daar wat meer over vertellen. Op dit moment hou ik het er bij dat Twitter ook tot het bloggen behoord.

Nu kan je net zoals mij denken: En Facebook dan? Behoord dat ook tot Bloggen?
Wikipedia meldt mij dat de status updates die bij Facebook horen, ook onder microbloggen valt. Toch heb ik geleerd niet alles op internet zo maar te geloven. Vind ik zelf dat Facebook onder microbloggen valt. Nee en ja eigenlijk. Er zit geen limiet aan het aantal tekens dat je kan gebruiken, maar mensen gebruiken Facebook automatisch niet om lange verhalen te vertellen. Daarbij kunnen mensen posten wat ze zelf leuk vinden en daarbij reacties krijgen. En dat klinkt mij eigenlijk wel een beetje als Twitter in de oren alleen zonder tekenlimiet. Wat vind jij?