The president: storytelling

Onverwachts op bezoek.

Zoals de man in de stoel voor mij zat, zo ontspannen, dat was onmogelijk geweest voor een normaal mens in deze tijden. De chaos op de wereld zou voor iedereen teveel geworden zijn, maar zijn ervaringen vertelden hem dat hij zijn hoofd helder moest houden. Zijn omberkleurige ogen staarden langs mij heen ten teken dat hij aan het denken was. Zijn mond met zachtroze lippen was lichtelijk geopend zodat hij rustig door zijn mond in en uit kon ademen. De zoete lucht van zijn adem rook naar een mengeling van kaneel en gember. Zodra ik het geroken had vermengde het zich met de lucht en rook ik weer alleen de geur van leer. De kamer waarin we ons bevonden was op zijn zachtst gezegd kaal, in tegenstelling tot wat ik gewend was van andere kantoorruimtes. De enige versiering aan de witte betonnen muren was het zelfportret achter het bureau. Midden in de ruimte stond het grote mahoniehouten bureau met de twee leren stoelen waarin de president en ik plaats hadden genomen. Het leek er op alsof de hij net aangesteld was, maar ik wist zeker dat hij al geruime tijd zijn functie vanuit deze kamer uitoefende. De ruimte werd verlicht door een achttal tl-lampen die aan het plafond bevestigd waren. Desondanks was het redelijk donker.
“Ik denk dat ik wel wat langer de tijd nodig zal hebben om het probleem uit te zoeken”, deelde hij me voorzichtig mee. Vragend keek ik naar zijn gezicht. Het stond nog steeds rustig, maar zijn ogen waren fel, ze dulden geen tegenspraak. Ik knikte voorzichtig en keek opnieuw naar zijn handen. Ze waren tot een vuist gebald, maar zijn knokkels waren even wit als de rest van zijn hand of eigenlijk, zijn hele lichaam. Dit had me de eerste keer dat ik hem zag al verbaast, maar ook nu begonnen mijn hersenen weer in topsnelheid te werken. De man voor me had het uiterlijk van een man van veertig, maar een huid…zo grauw, alsof hij niet meer leefde. Ik knikte nogmaals en begon half fluisterend te spreken. “Ik snap dat u meer tijd nodig heeft meneer, maar de menselijke bevolking begint meer en meer onderzoek te doen naar alle gebeurtenissen waarmee ze nu geconfronteerd worden, het is dus van belang dat u snel handelt.” Langzaam tilde ik mijn hoofd op en mijn ogen zochten zijn gezicht. Zijn ogen waren op de deur achter mij gericht. “Ik denk dat het tijd is om te vertrekken” hoorde ik de president zeggen. Op dat moment klopte iemand op de deur en het geluid weergalmde luid in de ruimte. Ik stond op en draaide me om zonder de president aan te kijken. Vlak daarna ging de deur langzaam open.
Een kleine vrouw in een rood gewaad kwam de ruimte binnen gewandeld. Haar helderblauwe ogen bleven kort op mij rusten en flitsten vervolgens naar de president. Ze was beeldschoon. Haar blonde haar kwam tot halverwege haar middel en het rode gewaad accentueerde haar slanke lichaam. Haar tred was vastberaden maar nauwelijks hoorbaar op de betonnen ondergrond. Toch bezorgde ze om andere redenen dan haar schoonheid kippenvel op mijn armen, want ondanks het feit dat ze zich met grote zorg had opgemaakt, was haar bleke huid duidelijk zichtbaar.
Ze verdween uit mijn gezichtsveld op het moment dat ik haar gepasseerd was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s